Martinepoot’s Weblog

Afgelopen zaterdag ben ik voor het eerst in een echt voetbalstadion geweest! Dat was echt een leuke ervaring. De wedstrijd Sparta- Feyenoord was goed en in zo’n groot stadion helemaal vol met mensen maakt het de wedstrijd nog extra spannend.
Er was wel een nadeel.. ik zat in het Sparta vak en aangezien ik voor Feyenoord ben was dat wel een kleine tegenvaller, maar niks hield mij tegen om te juichen voor de mooie doelpunten van Feyenoord! Je voelt je dan wel een beetje bekeken. Ik vroeg mij daarna wel af, hoe het zou voelen als je verminkt bent aan je lichaam en mensen constant naar je kijken. Het is mischien een ver gezochte vergelijking, maar toch kwam dat idee bij mij naar boven, want toen Sparta scoorden stond iedereen op om te juichen en ik bleef zitten met al die staande mensen om mij heen. Dat voelde heel raar, alsof je ingesloten zat. Zelfde als je in een rolstoel zit dan zie je de mensen altijd op die manier..
Het was ook heel erg koud en helemaal als je ong. 3 uur lang stilzit, maar het was het waard. Wel heel erg jammer van de eindstand. feyenoord had onterecht veloren!
 

Het is alweer een paar dagen geleden toen ik s’avonds in mijn eentje in het buskhokje bij Vlaardingen Centrum zat. Op de een of andere manier, schrijf ik mijn belevenissen liever met de hand dan dat ik ze meteen op mijn blog zet, maar zo raak je ze in ieder geval niet kwijt.
Het was zo’n avond waarin je liever thuis lekker op de bank zit met een kopje thee en naar de regen storm kijkt dan te werken. Werken kan ik het ook niet echt noemen, want door het slechte weer voelde geen enkel persoon zich genoodzaakt wat te eten bij cafe Anver. Jammer.. 2 uur lang stilgestaan, beetje geluisterd naar de ow zo ‘leuke’ muziek en de glazen extra schoongemaakt om nog een bezigheid te hebben. Het klinkt mischien wel lekker 2 uurtjes werken zonder iets te hoeven doen, maar dat valt vies tegen. Ik loop liever wat harder dan de hele tijd naar de klok te kijken!
Eindelijk mocht ik dan naar huis, aangezien er toch geen mensen meer zouden komen.
Normaal gesproken ga ik nooit met de bus en neem ik gewoon de fiets, maar door het slechte weer koos ik ervoor met de bus te gaan. Vanaf mijn werk is het nog iets van 5 minuutjes lopen naar het bushokje. Ik ben gaan rennen als een gek, want het regende zo hard dat je binnen 1 minuut al helemaal doorweekt ben. Dat rennen gaf me wel een grappig gevoel, moest zelfs lachen omdat ik in een fel rode jas keihard rende voor eigenlijk helemaal niks, want de bus kwam toch pas over een kwartier..
Eenmaal bij het bushokje was er helemaal niemand. Best een eng idee. Op een regenachtige avond, stil en koud in je eentje zittend in een bushokje. Het was koud en guur. Toch was het wel leuk naar de regen te luisteren. Neerstortend op de grond en de felle wind leek op een fluitend muziekje. 
Ik beeldde mij in hoe het thuis zou zijn lekker warm met de kachel aan en de regen buiten! Ik heb zelfs, heel stom, gezongen.. want er was toch niemand die mij zou horen. De 10 minuten gingen zo wel lekker snel voorbij en was ik alweer thuis voordat ik er erg in had!

Ik wordt trouwens gek van de plaatjes die overal heen springen als je ze upload!
crazy, loco

(more…)

Afgelopen weekend ben ik naar de opening van de tentoontstelling van Marcel van der Vlugt geweest in de Kunsthal. Zonder uitnodiging zijn we binnen gekomen en het was echt een leuke ervaring! De foto’s op groot formaat zijn nog mooier dan op een kleine afbeelding op je computer scherm. Ook om de sfeer te voelen bij zo’n opening is heel goed. Kleinere groep mensen en anders.
Wat ik alleen nog steeds niet weet.. Er liep een man rond die mij zo bekend voorkwam. Een man met lange haren, donkebruin, naar achter. Het leek op een schrijver, maar ik ben er nu nog steeds niet achter wie het is!
Marcel van der Vlugt is zeker wel een van mijn favoriete fotografen.

Mijn verhaal is nog niet af. Komen nog foto’s bij

Ik heb er nooit bij stilgestaan hoe het is om blind of doof te zijn. Vandaag is daar verandering ingekomen. Samen met Esther hebben we ons door te stad begeven met de een geblindoekt en de ander met oordoppen in. De weg van school naar Willemsbrug en Centraal Station was Esther ‘Blind’ en ik “Doof’. Het was jammer dat ik nog wel het een en ander kon horen, maar zeker niet alles. Enkel wat auto’s en de wind kon ik nog verstaan. Het gekke was dat je meer van jezelf hoort. Wat er binnen in je lichaam gebeurt. Je hart die klopt, ademen en vooral iets eten. Het was een heel bijzondere ervaring zelf niet goed te kunnen horen en een ander te moeten begeleiden. Simpele dingen als een trap op is voor een blind persoon al heel wat. Stapje voor stapje en als je niet goed begeleid gaat het mis. De ervaring van het blind zijn maakte meer indrukop mij. Je ziet niks meer, weet niet goed wat erom je heen gebeurt en je moet vertrouwen op de persoon die je begeleid. Het leek alsof auto’s keihard naast mij reden, terwijl dat volgens Esther verder weg was. Ineens moet je je concentreren op geluiden en op het voelen van de grond onder je voeten. Ik was meer bewust van de kleine dingen. Een telefoon die afging hoorde ik al van ver (en daar had ik eigenlijk niks mee te maken).  Ook voelde het alsof het kouder was met blinddoek dan zonder. Geen idee waardoor dat kwam.
Mensen reageerden snel. Dat is ook wel logisch als je ineens een geblinddoekt iemand voorbij ziet lopen, maar stel dat ik echt blind was geweest en dat alleen te zien is aan een stok. Hoe zouden mensen dan reageren? waarschijnlijk helemaal niet. Ik denk dat ik mij heel eenzaam zou voelen als ik blind zou zijn geweest..