Martinepoot’s Weblog

Een uurtje geleden zat ik in de metro richting huis. Bij de halte parkweg stapte er een walm wiet binnen. Althans daar rook het naar. Achter die walm van joints, wiet en
sigaretten liep een soort Bob Marley met stonende ogen.
Ik heb inprincipe niks tegen joints, maar deze rookwolk was zo zwaar dat ik mijn adem bijna in moest houden. Gelukkig nam de look a like van Bob Marley zijn sterk geurende wolk weer mee naar buiten.
Ookal ruikt de metro van binnen al niet zo lekker,  met geuren van verschillende mensen, zweet, eten.. toch vond ik het een stuk frisser, nadat Bob Marley de metro had verlaten.