Martinepoot’s Weblog


straat gedekt en al
May 29, 2008, 8:22 pm
Filed under: feel

Een plaatje die ik net tegen kwam bij het zoeken naar een italiaans restaurantje. Een mooi beeld. Een hele straat gevuld met tafels en stoelen. Sjiek en eenvoudig. Lijkt mij echt leuk zoiets in het echt ook te doen in Rotterdam bijvoorbeeld in een achterwijk. Vervuilde straat viez en oud gevuld met gedekte tafels met eten, mooie kaarsen. Die prikkels geven aan te schuiven aan iedereen die voorbij loopt. Met nadruk lopen, want de auto”s zijn even niet in beeld. Passen niet door de straat en het gaat om de sfeer en de mensen.



luister eros ramasotti en beleef!
May 29, 2008, 8:17 pm
Filed under: feel, hear, sound

Hier een liedje van Eros Ramasotti en beeld je Italia in met alles daarbij!
http://nl.youtube.com/watch?v=Ma9Japk4HAY

Las cosa mas bella!!!



Italia
May 29, 2008, 8:14 pm
Filed under: feel, sound

Op dit moment zit ik weer achter de computer druk te zoeken naar informatie over van alles en dingen die mij inspireren. Net werd ik het even zat. En ik dacht mischien helpt het een liedje aan te klikken zonder te kijken welke je aanklikt. Bij het beginnen van het liedje, die nu nog op staat heerlijk!, kreeg (krijg) ik meteen trek in pizza. Ik zie nu een gezellig italiaans restaurantje voor me met de muziek rustig op de achtergrond. Gezellig kletsen, eten en luisteren naar de muziek. Geen zorgen gewoon genieten.
hmmm af en toe is het zo lekker weg te dromen… Tiramisu, heerlijke panini’s tostini’s, ik mis fransisco de kok, pasta, pizza salami met een krokant randje dat je mond doet smelten. De zonsondergang, wijn, alles! ik kan wel uren doorgaan. Ik wordt vrolijker. Het helpt. Allemaal door een liedje, spontaan aangeklikt.



stewardess
May 20, 2008, 3:31 pm
Filed under: feel

afgelopen zaterdag was het dan zover.. mijn eerste werkdag op mijn nieuwe werk bij het Deltahotel. Na het sollicitatiegesprek was ik al niet zo enthousiast meer, omdat het allemaal zo netjes was. De serveersters leken meer op nummers dan op echte mensen. Sloof tot aan je enkels, een net donkerblauw rokje en een bloes met nette schoentjes.. het had iets weg van een stewardess. Ik begon om 12 uur, een high-tea voor 150 man. valt best mee alleen zo saai, niet echt contact met de mensen en allemaal zo groots. De collega’s die ik moest leren kennen.. het waren er zoveel! voor het eerst voelde ik mij niet op mijn gemak en voelde ik mij onzeker.. dat heb ik lang niet meer gehad, maar hier bloeide het echt weer op. Toen het uiteindelijk 18.00 was dacht ik toch wel klaar te zijn, jammer genoeg niet.,. ik moest door tot 22.00!!! wat een tegenvaller en dan nog iets moeten doen waar je je doodongelukkig voelt. Eenmaal thuis heb ik meteen de beslissing genomen ontslag te nemen. Normaal geef ik het nooit zo snel op, maar mijn gevoel was dit keer sterker dan het verstand die dacht aan het geld. Liever tijdelijk geen geld dan iets doen waar ik echt met tegenzin naar toe ga en het me meer tijd kost dan dat ik er plezier van heb. Deze dag stop ik niet weg om het zo snel mogelijk te vergeten, want ik ben weer een ervaring rijker en ik heb nog nooit zo snel een beslissing genomen.



bah, walgelijk
May 16, 2008, 7:04 am
Filed under: feel

Gisteravond knalde ik echt bijna uit elkaar van woede! Ik keek het programma puberruil waar twee pubers met elkaar geruild worden en een paar dagen anders moeten leven. Een meisje van t Gooi had geruild met meisje die bij circus Rens werkt. Het maakte mij zo boos dat het meisje van t gooi zo ontzetten verwend was! verschrikkelijk.. het meisje van circus rens werd zelfs uit gelachen op de hockey dat ze bij circus werkt en ze vonden het zielig. Dat zeg je toch niet! zij werkt tenminste kunnen die andere meisjes niet zeggen. Krijgen alles toegestopt van mama, hoe moet dat later in hun leven als ze een tegenslag te verwerken krijgen? is dat ook op te lossen met geld. Sommige mensen werken tenminste en weten hoe het is om niet alles te krijgen. Bah ik walg van dat soort mensen. zouden ze wel weten wat er in de wereld gebeurd? Blijkbaar niet want toen ze moest werken in het circus ging ze bijna huilen omdat ze clown moest spelen! Ik kan hier echt nog uren over door tiepen.



Weer terug
May 5, 2008, 7:42 am
Filed under: feel

Weer terug uit Malmö. Het was een geweldige week met een frisse lucht, rust en het horen van de woeste golven. Niet alleen de natuur maakt het dat je echt op vakantie bent. Ook de taal, de mensen, alles. En vooral het zien van mijn zus maakte de week compleet. Wat moet het toch vreselijk zijn als je een dierbare verloren hebt in een oorlog, ongeluk, moord of hoe dan ook. Deze laatste zin komt nu bij mij op, omdat er gister de dodenherdenking was en dat vind ik nog altijd belangrijk. Even 2 minuten stilstaan bij de mensen die het nu slechter hebben dan jij of de mensen die niet meer op deze wereld voort hebben kunnen zetten. Twee minuten is dan eigenlijk nog veels te weinig, want zoveel mensen ervaren leed. Twee minuten voor de hele wereld en daarbuiten. De herdenking is voor het grootste deel om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog te herdenken, maar voor mij geld dat niet. Ik denk liever aan de hele wereld en ook aan Indonesië. Dit was een boom langs de weg. In het groot zie je de blikseminslagen en heeft de boom verschillende kleuren, wit, zwart en grijs. Heel bijzonder.



voelen
April 11, 2008, 8:01 am
Filed under: feel

Ik voel, jij voelt, wij voelen maar zien we ook door te voelen? Daar ging de vorige les over. Kunnen we zien door te voelen? Een antwoord is er eigenlijk niet op deze vraag. Maarten Wijntjes heeft dit onderzocht en uiteindelijk bleek dat het heel moeilijk is hier een wetenschappelijk antwoord op te geven. Want, als je zelf altijd al hebt kunnen zien dan weet je dat een vork een vork is en dat een boom een boom is. Dus ookal voel je dan bijvoorbeeld de contouren van een boom zonder te kijken, toch kan je wel raden wat het is. Ben je altijd al blind geweest, zou je het dan ook nog kunnen raden? Zelf denk ik mischien van niet, wel als iemand uiteindelijk zegt: dit is de vorm van een boom. De volgende keer kan je het dan wel raden ook als blinde.
Het was heel interessant te voelen zonder te zien. En moeilijk. In mijn hoofd speelde ik visuele beelden af van wat het zou kunnen zijn. Dus toch kom je altijd weer terug op de visuele beelden. Zoals, Monet zegt. Het zicht van de mensen is bepaald door de visuele beelden. je weet wat je ziet.
We moesten lijnen voelen zonder te zien en raden wat het was. Meestal wist ik het de 1e keer niet, maar door het daarna te tekenen meteen wel! Ookal klopte het tekeningetje niet helemaal!